Zorgverzekering - keerzijde

Ik heb dan wel een blogbericht geschreven over zorgverzekeringen, maar het ergste is: ik ben het helemaal niet eens met ons zorgverzekeringssysteem. 
Zoals het tegenwoordig in Nederland is geregeld, kiest iedereen een zorgpolis die zoveel mogelijk op de eigen situatie is toegesneden. Ik, als 56-jarige vrouw, zal me bijvoorbeeld niet verzekeren voor zwangerschap, bevalling, geboortebeperking, fertiliteitsonderzoek enz. Ik ga liever voor een goede bril en fysiotherapie, om maar wat te noemen.

Het gros van de Nederlanders vindt dit inmiddels vanzelfsprekend en roept dat ze zo goedkoper uit zijn. "Want ik zal toch zeker niet meebetalen aan iets waar ik toch nooit gebruik van maak? Dat lossen die andere mensen zelf maar op!" Deze stelling levert twee problemen op.

Zorgverzekering

Het is alweer enkele maanden geleden dat ik op één dag twee passagiers vervoerde die een beenamputatie hadden ondergaan. Maar behalve dat ze allebei hun been zijn verloren door roekeloos weggedrag van iemand die op dat moment niet in staat was om auto te rijden, hebben hun verhalen weinig gemeen. Ik heb nog vaak aan hun ervaringen gedacht, in deze tijd waarin we weer overspoeld worden door reclamepraatjes van zorgverzekeraars, komt hun verhaal wel heel dichtbij. 

Warm

Soms ben ik blij als ik iets op de automatische piloot kan doen. Niet meer bewust nadenken, maar automatisch handelen en intussen mijn geest vrijhouden voor gedachten over heel andere dingen. Of tijdswinst, ook al zo'n voordeel van geautomatiseerde handelingen. Maar net zo automatisch als de handeling zelf, is ook het "aan-uitknopje" van mijn automatische piloot. De handmatige besturing van mijn persoontje neemt het vanzelf over zodra er iets in beeld komt dat afwijkt van de gangbare norm. Gelukkig maar. 
Wat moet dat dan lastig zijn als je zó vastzit in je denken en handelen dat je niet weet hoe je met nieuwe omstandigheden om moet gaan. Aanpassen? Ho maar! Je gaat gewoon door zoals je dat altijd geleerd hebt. 

Knoflook

Als mevrouw bij de ouderensoos naar buiten komt zie je het al: ze is niet in haar hum. Ze snauwt iets naar de man die haar wil helpen met haar rollator en de dames waarmee ze zojuist heeft gekaart, loopt ze met een boos gezicht voorbij. Ai, dat wordt gezellig. 

"Vijf cent per kaart en ik ben vanmiddag iets meer dan een gulden kwijtgeraakt", moppert ze als ik haar begroet. De mevrouw die al op de achterbank zit wil haar verbeteren, maar ik trek een grimas: zeg maar niks. 

Op het moment dat ik weg wil rijden, gooit de kaartmevouw haar gemopper over een andere boeg: "Chauffeur, u heeft knoflook gegeten!" Dat is niet zo, maar ik denk alleen "Nou en?" Verder houd ik mijn mond.
"Ik weet het zeker, u heeft knoflook gegeten. Ik ruik vreselijk goed en ik kan dat op mijlen afstand ruiken."

"Nou mevrouw, ik kan het niet zijn. En die dame achterin en u zijn mijn eerste klanten vandaag, het kan dus ook niet een luchtje zijn dat een andere klant heeft achtergelaten."

Speeddate

Het adres waar ik mevrouw mag ophalen blijkt een café te zijn. Ze is niet binnen. "O, komt u die mevrouw halen die een uur geleden door uw collega hier is gebracht? Die zal niet blij zijn. Ze arriveerde al bijna een uur te laat en nu mag ze nog als eerste weg ook. En het is zo gezellig daar binnen. Maar goed, ik haal haar wel even uit de zaal." 

Ik heb geen idee wat er in de zaal te doen is. Luidruchtig is het in ieder geval niet. 
Een oudere man -type dandy met zijden sjaaltje- komt de zaal uit en loopt naar de bar. Hij haalt een zilveren sigarettenkoker tevoorschijn, wipt er een rokertje uit, doet alsof van niets weet en zoekt een aansteker. Lekker puberaal rebels roken waar het niet mag. Spelend met zijn sigaret keurt hij mij van top tot teen, trekt zijn neus op en kijkt vervolgens weer langs me heen. Niet interessant dus. Gelukkig, denk ik.
Terwijl het personeel de man naar buiten werkt, komt er een mevrouw de zaal uitlopen: niet meer zo jong maar zeker niet oud. Met een (ooit) hippe paarse jurk in paisleymotief, een lila designbrilletje, hoge laarzen en donkerblond stekelhaar doet ze haar uiterste best om vooral niet bejaard te zijn. 

Spiegelen

Daar staat ze weer, onder het afdakje bij de apotheek, wachtend op de deeltaxi. Ik werk vandaag niet en ik weet dat ze me zonder uniform niet snel herkent. Toch kijk ik gauw de andere kant op als ik haar passeer, ik heb nu geen tijd voor haar. Ik ben vrij en haar taxi zal zo wel komen. 

Mevrouw heeft -hoe zullen we het noemen- een beetje lastig humeur. Een vriendelijk woord kwam er nooit uit, met afgebeten stem commandeerde ze. De eerste keren dat ik mevrouw meenam hadden we steeds aanvaringen. Was het niet omdat ik de enorme tassen met boodschappen en haar rollator in haar ogen met onvoldoende respect behandelde, dan was het wel omdat ik haar penthouse een appartement noemde: "Uw appartement is toch daar en daar?" "Chauffeur, hoe kómt u daarbij? Ik woon niet in een appartement, ik woon in een pénthouse!" Van collega's hoorde ik vergelijkbare verhalen, de meesten werden al chagrijnig als ze haar naam op hun boordcomputer zagen verschijnen.

Kaal

Dagelijks gaat ze op bezoek bij haar man in het verpleeghuis. Dat zal niet lang meer duren, mevrouw hoopt binnenkort de sleutel te krijgen van een rolstoelvriendelijk appartement. Dan kan haar man weer bij haar komen wonen. 

Het huis van mevrouw is gemakkelijk te vinden, in een bijna kale straat is de royaal beboomde voortuin een oase. Tussen de hoog opgegroeide krulhazelaar en al jaren niet meer gesnoeide forsythia bloeit een enorme fuchsia. Er zitten zelfs bessen in.
Mevrouw kijkt en wijst met mij mee. "Zie je dat? Mooi he?"

Dan stapt ze in de taxi, met een diepe zucht. "Tja, dat groen zal ik nog het hardst missen als we naar een appartement verhuizen. Maar mijn buren zullen vreselijk blij zijn als ik weg ben. Ze weten het nog niet, maar als het zover is, springen ze een gat in de lucht. Want dan kan mijn tuin weg."

Opgelicht

Een vriendelijke groet en mijn welgemeende excuses, daar begin ik maar mee. Of eigenlijk niet zo welgemeend, want ik ben ook boos op de planner die geen rekening hield met vrijdagmiddagspits, naar huis kerende vakantiegangers, ellende rond de tunnel-in-aanbouw in Maastricht en ander ongerief op de weg. Ik sta dus anderhalf uur te laat hier in Maastricht op de stoep, bij een mevrouw die naar Helmond wil. Maar ik slik mijn eigen ergernis weg, om het voor de klant nog acceptabel te houden. Het helpt niet, dat blijkt wel. 

Jungske

"Nou jungske, als jij nou voorin gaat zitten naast de chauffeur, dan gaat mama wel achterin zitten."

Een mompelend gemopper klinkt op, terwijl een boomlange kerel zich opvouwt en naast mij op de passagiersstoel kruipt. 

"Junkske, denk je aan je gordel of moet mama hem aangeven?"

De zucht wordt nóg dieper. "Ja, mam, dat doe ik zelf wel," komt er lijzig uit zijn mond.

Ik weet alleen dat ik deze jongen met zijn moeder naar het Radboudziekenhuis moet brengen. Wat hij mankeert, weet ik niet. Terecht overigens, het gaat me niks aan.

Maar ik heb mezelf er al vaker op betrapt dat ik mensen zo goed mogelijk probeer te peilen. Na een inschatting weet ik een beetje op wat voor niveau ik ze aan moet spreken om ook werkelijk begrepen te worden. 

Na deze uitspraak kan ik commentaar van lezers verwachten, maar begrijp me goed. Ik wil geen etiketten plakken, ik wil alleen maar dat mijn boodschappen niet te moeilijk of te kinderachtig bij iemand binnenkomen.

Ik besluit bij deze jongen in te steken op het niveau van een 12-jarige.

Aliëns

Het is een vaste klant, driemaal per week gaat hij per taxi naar de dialyse. En dan niet zomaar om de hoek in het ziekenhuis, maar 30 kilometer verder. "Want daar bij ons in dat ziekenhuis gebeuren dingen die Jezus niet wil."

Hij praat er maar af en toe over en verliest zich dan in bloederige beschrijvingen van abortussen. In die gevallen prijs in mij gelukkig met een heel klein gehoorgaatje in mijn rechteroor en een enorme trechter in mijn linker. Ofwel: het geluid is weer weg voordat het tot me door kan dringen. Maar voor de rest...? Ach, verder is het wel een aardige man hoor. 

Vandaag in de taxi ging het over koetjes en kalfjes, totdat hij opeens op iets anders overstapte. 

"Ziet u dat, die strepen in de lucht?" 

Het lijkt een heel neutrale vraag, dus ik antwoord: "Ja, dat zijn vliegtuigstrepen. En daarboven zitten nog wat veerwolken." 

"Nee hoor mevrouw, dat ziet u verkeerd. Dat zijn chemtrails. Die worden gemaakt door ufo's, bestuurd door aliëns. Via die chemtrails strooien de aliëns chemicaliën over de wereld. Die aliëns bedenken dat niet zelf, ze worden aangestuurd door de nefrim gods."