Syrië

Nog één rit en dan zit mijn dienst erop. Fijn. Ik heb honger. Het zal wel uitlopen, want als ik om 18:00 uur nog van Den Bosch naar Wageningen moet, ben ik echt niet om 19:00 weer terug.  Maar wat moet, moet.

Mustafa blijkt een 17-jarige Syrische asielzoeker, een vriendelijke, vrolijke knaap die met een zwaar accent toch goed Engels spreekt. Ik haal hem op bij de IND.

“Heb je al gegeten?” vraag ik hem terwijl ik de navigatie instel.  Als alles meezit doen we 44 minuten over de reis. “Eh, nee”, antwoordt hij. “Eigenlijk heb ik vanaf vanmorgen 6 uur niet meer gegeten. Toen werd ik opgehaald omdat ik op tijd hier moest zijn.

Dieet

"U bent lekker vroeg, dan ben ik vroeg thuis. Dat zal mijn vrouw wel fijn vinden, dan hoeft ze niet alleen te eten."
"Oh? Heeft u bij de dialyse dan nog niet gegeten?"
"Een crackertje. Ik had twee broodjes kunnen krijgen, maar die blief ik niet. Ik eet sowieso alleen nog maar crackertjes. Dat is begonnen omdat ik een nieuwe nier wilde. De dokter vond mij veel te zwaar, hij zei: 'Als u nou eens afvalt naar 100 kilo, dan kunnen we eens verder kijken'. Enfin, ik naar de diëtiste, daar kreeg ik van die flesjes. Drie keer daags dronk ik zo'n flesje en verder helemaal niks. Want omdat ik nierpatiënt ben, mag ik maar een halve liter vocht per dag drinken.

Scooter

"He, nou doe ik het weer. Sorry chauffeur, maar ik heb mijn hele leven zelf gereden en dan is het heel moeilijk om als passagier niet automatisch 'mee te rijden'. Ik ben nu bijna 92 en pas twee jaar geleden heb ik besloten om niet meer zelf te rijden. Niet dat ik verder niet goed ben hoor, maar af en toe werd ik duizelig en dat kun je niet hebben als je met 120-130 over de autoweg rijdt."

Ik ga er eens wat beter voor zitten. Zulke vrouwen kom ik niet vaak tegen en dit riekt naar een verhaal. En ja hoor, een aanmoediging is niet eens nodig. 

Snob

Als ik mevrouw op de oprit van haar villa in laat stappen, vraag ik haar meteen of ze er bezwaar tegen heeft als ik de volgende klant eerst wegbreng. "Die meneer hoeft nog geen kilometer mee. Als ik u dan eerst weg zou brengen wordt dat voor die man een enorme omweg." Ze vindt alles best, ze heeft vandaag tijd genoeg, zegt ze. 

Even later stapt de andere klant in: 92 jaar oud en al 20 jaar een van mijn buren. Ik begroet hem dus joviaal als een oude bekende, waarna de eerste passagier me een beetje verbaasd aankijkt. "O sorry mevrouw, dat had ik u nog niet gezegd. Maar ik ken deze man al heel erg lang, daarom tutoyeren we elkaar." Ze begrijpt het. 

Geheugen

Ze gaat van Den Bosch naar Eindhoven, op bezoek bij haar jongste zus. "Dat komt mooi uit, ik moet deze mevrouw ook naar Eindhoven brengen", wijs ik haar op de medepassagier. Voordat ik beide dames ophaalde, had ik de route al in de tomtom gezet: de eerste mevrouw moest naar de revalidatie bij Blixembosch -tegen de noordgrens van de stad, de tweede wilde naar de San Giorgilaan. Dat adres zei me helemaal niks, maar volgens de tomtom was dat ergens in het zuidelijkste puntje van de wijk Stratum, wat ook de zuidgrens van Eindhoven is. Vanuit Den Bosch was het eigenlijk allemaal heel logisch. 

Treinstremming

Lang leve NS!
Wie mij kent, weet nu dat er iets aan de hand is. Is dit sarcasme? Ben ik een beetje... uh... van het padje aan het raken?
Neen.
Daarom herhaal ik nog maar eens:
LANG! LEVE! NS!

Of als ik heel eerlijk moet zijn: lang leve die ene medewerkster van de NS servicebalie in 's-Hertogenbosch!

Rechtszijdig

Eerste Paasdag, meneer en mevrouw gaan op familiebezoek. Meneer heeft enkele maanden terug een zwaar herseninfarct gehad, sindsdien zit hij in een rolstoel. Boos is hij, een beetje verbitterd. Het eerste dat hij zegt als ik hem begroet: "Afgelopen Kerst deed ik het nog zelf. Toen reed ik nog zelf naar 'onzen Antoon'."

Mevrouw gaat er niet op in, zij verwondert zich mateloos over de Volkswagen Caddy die ik bij me heb.
"Daar kan Gerrit toch niet in? Dit is een gewone personenauto! Ik had toch echt om een rolstoelbus gevraagd. Tot nu toe hebben ze die ook altijd gestuurd, dan zou je toch denken dat ze bij jullie onderhand weten dat Gerrit niet meer uit zijn stoel kan."

"Nee hoor mevrouw, dit is een soort kruising. Aan de voorkant denk je dat je in een personenauto zit, aan de achterkant kan er een rolstoel in." Pas als ik de achterklep open en de oprijplaat uitvouw, gelooft ze me. 

Weglopen

Hij is 13, woont in een gezinshuis met nog meer kinderen met psychosociale problemen en mag in de weekends naar zijn vader. Op zondagmiddag gaat hij met de taxi weer terug naar de instelling. 

"Morgen heb ik vrij want de juf is jarig. En ze hebben geen vervangers, die durven niet."
"O nee? waarom niet?"
"Omdat ze mij niet aankunnen. Iedereen is bang van mij. Want als ze mij uitdagen, dan kan ik mezelf niet meer inhouden en dan mep ik ze allemaal dood."
"Nou, niet helemaal dood, denk ik. Want dan zat jij nu niet in de taxi maar in de jeugdgevangenis. Of zoiets."
"Nee, da's waar. Niet helemaal dood. Maar wel bijna. Ze moeten niet gek doen met mij, want dan ga ik door het lint."
"Jij? En je lijkt mij zo'n aardige jongen. Waarom zou iemand gek willen doen met jou?"
"Nou gewoon, daarom. Dan wil ik iets en dat mag ik niet en dan dagen ze me uit. En dan ga ik los. Dan kan niemand me meer tegenhouden."

Bang

92 is ze, en nog altijd gaat ze enkele keren per week kaarten of kienen. Vandaag, vrijdag, is haar vaste kienavond in een buurdorp. We rijden de kortste weg, dus dwars door de polder. 

"Da doede vanaovond as we trug gaon toch nie he?"
"Wat mevrouw?"

"Hierlangs rije." 

Ze spreekt het Maaslands dialect. Af en toe klinkt het zó plat dat ik haar nauwelijks versta, vandaar dat ik haar verder in ABN zal citeren.

"Nee hoor. Vanavond ben ik thuis. Dit is mijn laatste rit. Ik rijd niet meer 's avonds."

"O, dus jij durft 's avonds ook al niet meer te rijden. Da's maar goed ook, het is 's avonds ook veel te gevaarlijk voor een vrouw."

Valys

Voor wie Valys nog niet kent: dit is het landelijk werkende taxisysteem, waarmee mensen met een mobiliteitsbeperking binnen Nederland toch op reis kunnen. Het werkt alleen als je verder reist dan vijf openbaar vervoerszones van je woonadres. Tegen een betaling van 20 cent per kilometer mogen mensen die in aanmerking komen voor Valys een bepaald maximum aantal kilometers per jaar door Nederland reizen. Ik kan nu nog voorbeelden en uitzonderingen noemen, maar daar gaat het hier nu niet om.