Nijmegen

"Ja, wacht maar even, mijn man komt er zo aan. Ja, hij kan er elk moment aankomen hoor. Hij was net al onderweg maar hij komt zo. Ja, volgens mij komt hij daar al aan. Ja, daar is ie. Jan, kom je? Schiet dan op man, dan kun je instappen. Stap nou maar in. Ja, stap maar in, dan stap ik ook in. Ja goed zo. Goed zo. Dan stap ik nu ook in."

"Wat vond jij ervan Annie? Wat vond jij van Piet en Nelleke? Vond je dat ze er goed uitzien? Hoe denk jij erover? Wat vond jij ervan? Vond jij dat het goed met hun ging? Vertel eens, wat vond jij ervan? Denk je dat het goed gaat?"

Oscar

"En, viel het allemaal mee met de overlast?"
Gisteren haalde ik mevrouw Chin-a-sen ook op bij zorgcentrum waar haar man woont, toen vertelde ze dat de vrijwilligers die avond een feest kregen aangeboden. "En mijn man ziet daar toch zó tegen op! Hij slaapt al zo slecht en nou is hij bang dat er tot diep in de nacht dreunende stampmuziek zal zijn. Ik heb hem gezegd dat hij zich niet zo aan moet stellen. De meeste vrijwilligers zijn ver boven de vijftig, die gaan houden ook van rustiger muziek en gaan op tijd naar huis."

Mevrouw had het goed ingeschat. "Mijn man heeft wel wat gehoord, maar ach, het was de muziek waar hij zelf ook van houdt, dus hij vond het wel prima. Toen wij vorig jaar december onze zestigjarige bruiloft hier vierden, hadden we ook groot feest. Daar hebben andere mensen misschien ook last van gehad. Hoewel..., veel bewoners kwamen een kijkje nemen. Mijn zoon had namelijk een speciale verrassing geregeld. In plaats van een bandje of een disk-jockey had ie Oscar Harris geboekt."

Doofblind

Het lijkt een eenvoudige opdracht: een kindje in een rolstoel ophalen bij de gespecialiseerde kinderopvang en naar huis brengen. Maar als ik door allerlei omstandigheden pas een half uur te laat voor de deur kan staan, blijkt het toch wat ingewikkelder. De groepsleiding en de ouders zijn door de centrale al op de hoogte gebracht van de vertraging, maar het kindje begrijpt er niks van. Twee jaar oud, doof en blind, dan is het ook heel moeilijk onverwachte veranderingen in om de wereld om je heen te begrijpen.

Hoe stel je zo'n kindje gerust? Hoe communiceer je daarmee? Ik heb geen idee. Totdat ik zie wat de leidster doet. Ze pakt de handjes van het kind en vouwt daar een dakje van. Daarna legt ze eerst de vingers van het kind tegen het wangetje, vervolgens nog één vinger tegen de kin van het kindje.

Verstand

"Anneke, ik loop dadelijk even mee naar binnen bij de dagbesteding."
  "Oh, waarom?"
"Mijn jongste zoon zoekt werk en hij wil eens kijken hoe het bij jullie is. Ik wil vragen of hij zomaar een keer op bezoek kan komen om eens rond te kijken."
  "Heeft jouw zoon verstand?"
"Waarom?"
  "Je kunt bij ons alleen maar komen werken als je verstand hebt."
"Zo, dus jij hebt ook verstand?"
  "Jaha, heel erg."
"Nou, da's mooi. Maar mijn zoon wil daar als begeleiding komen werken. Heeft hij dan ook verstand nodig?"
  "Nee, dan hoeft 't niet. Begeleiding heeft geen verstand."

Belastingkantoor

Sinds pakweg anderhalve week vind ik het steeds vervelender worden om met passagiers in de taxi door de Raadhuislaan of de Lievekamplaan te rijden. Want dáár, op de hoek tegenover het politiebureau, staat het voormalige belastingkantoor. In april trokken de de ambtenaren eruit, binnenkort trekken de vluchtelingen erin. Driehonderd Syrische mannen komen er, begin vorige week besloot de gemeente Oss om hen op te vangen. 

Terecht, héél terecht! Ik ben trots op een gemeentebestuur dat als een van de eersten in Nederland dit besluit durfde te nemen. Maar als ik afga op de reacties in de taxi, zou ik haast denken dat ik -naast de beleidsmakers op het gemeentehuis- de enige inwoner van Oss ben die er zo over denkt. 

Pantalon

Sinds hij erg oud en een beetje dementerend is, heeft meneer Engelbert het misschien nog wel drukker dan toen hij net met pensioen ging. "Weet u chauffeur, vanmorgen moest ik eerst wachten op de thuiszorg. Toen ik eenmaal gewassen en aangekleed was moest ik met het busje mee naar de dagopvang, zodat mijn vrouw even de handen vrij heeft, begrijpt u? Vervolgens heb ik gepuzzeld en gewandeld en gekaart en geluncht en nu bent u er weer om me met de taxi naar de tekenles te brengen. Niet dat ik daar veel van terechtbreng, van dat tekenen, maar het is daar zo gezellig. En die kunstenares die ons les geeft, weet toch nog veel meer uit me te halen dan dat ik voor mogelijk hield."
Zo keuvelt meneer Engelbert maar verder. 

Bevroren

Vandaag kwam ik haar weer tegen, op haar scootmobiel. Sinds we 2,5 jaar geleden op een wel heel bijzondere manier kennis hebben gemaakt, groet ze me altijd heel uitbundig. Ik heb haar verhaal destijds wel in kleine kring verteld en ik heb het toen ook opgeschreven, maar er waren redenen om het hier niet te publiceren. Vandaag besluit ik dat het eigenlijk wel kan, er is geen reden meer om het verhaal voor me te houden. En de mevrouw waar het om gaat vindt het allemaal prima. Ze is veel te blij dat ze er nog is.

Februari 2013. Het is koud, zó'n intens koude februari hebben we volgens mij al vijftig jaar niet meer gehad. Vandaag kwam de thermometer niet boven de min 10. Twee paar sokken, een thermolegging onder mijn uniformbroek, een dikgevoerde winterjas over mijn uniform en een sjaal zijn zelfs in een verwarmde auto geen overbodige luxe. Met dit weer wagen zich maar weinig mensen buiten, gelukkig maar. Er staan zo weinig taxiritten gepland, dat ik lekker op tijd naar huis kan. Met nog een extra sjaal, muts en wanten stap ik tegen een uur of zeven 's avonds op de fiets. Gauw naar huis, verwarming hoog, warme douche en een hapje eten, dat is alles waar ik me nog op focus. De temperatuur is inmiddels al gezakt tot min 16, de gemeen koude oostenwind blaast me gelukkig de goede kant op. Hard doorfietsen, daar word je warm van. Over tien minuten ben ik thuis. 

Free Record

Taxiklant: "En nou hoorde ik dat de winkel van Rekoor ook al failliet is." 
Ik: " Rekoor? Zegt me niks."
Klant: "Free Rekoor, ken je die niet?"
Ik: " Nee, nooit van gehoord."
Klant: "Dat meen je niet! Die grote platenzaak op de Heuvel..."
Ik: " Oh, de 'Frie Rekkord' shop? (schrijf het even zo om de uitspraak duidelijk te maken.)
Klant: "Nee, die niet. Ik bedoel de winkel van Free Rekoor. Ik ken die goeie man niet, het was volgens mij ook geen Ossenaar, maar het schijnt dat die Free al jaren die winkel had. Dat moet hem dan toch pijn doen, zo'n faillisement."

mei 2013

Naschrift:
Oeps, sorry. Dit blogje heb ik in januari 2014 gepubliceerd, maar op zoek naar iets anders kwam in het toevallig tegen. Er stonden twee typefoutjes in, die heb ik maar meteen verbeterd. En wat doet blogger? Die zet een gecorrigeerd bericht weer helemaal bovenaan. 

Hospitality (5)

Hospitality, ofwel hoe gastvrij is een ziekenhuis? .
Veel wachtkamers zijn niet alleen voor patiënten, maar ook voor hun begeleiders en voor bijvoorbeeld de wachtende taxichauffeurs. Ga je daar graag naar binnen, of wacht je liever buiten, in de auto? Dat is per wachtkamer verschillend. 

Radiotherapie, Radboud UMC Nijmegen

Hospitality (4)

Hospitality, ofwel hoe gastvrij is een ziekenhuis? .
Veel wachtkamers zijn niet alleen voor patiënten, maar ook voor hun begeleiders en voor bijvoorbeeld de wachtende taxichauffeurs. Ga je daar graag naar binnen, of wacht je liever buiten, in de auto? Dat is per wachtkamer verschillend. 

Dialyse en Hemaferese, Radboud UMC Nijmegen.