Noaberschap

Piet is een eenvoudige man: de lagere school heeft hij niet afgemaakt, maar hij heeft wel zijn hele leven gewerkt. Sjouwend en ploeterend kon hij als knecht altijd wel ergens terecht. Nooit getrouwd, maar hij heeft wel een eigen huisje waarin hij zich goed kan redden. Elke dag een "goei bôtterham" en een bord warm eten, daar draait hij zijn hand niet voor om. Hij houdt huis en tuin netjes bij, en als er ooit iets is waar hij geen raad mee weet kan hij altijd bij de buren aankloppen, of bij zijn broers. 

Het leven gaat zo zijn gangetje, totdat Piet steeds meer, steeds harder en vooral steeds pijnlijker moet hoesten. Hij draait er nog maar eens een extra sjekkie op, want dat is zijn hele leven al de oplossing voor alle problemen geweest. En uche-uche-uche, Piet heeft geen idee hoe -en vooral: waarom- hij die peuk beter kan laten liggen. 

Lifter

Het gebeurt in een reflex. Ik draai in Nijmegen vanaf de Neerbosscheweg de Graafseweg op en daar staat hij, de lifter. Het regent, het is koud en ik stop. Pas als ik stilsta besef ik dat ik niet in mijn eigen auto zit, maar in de taxi. 

Stoppen voor een lifter en zodra hij naar je toe komt weer snel wegrijden, dat doe je niet. Dus blijf ik staan. Ach, wat maakt het ook uit. Ik heb een taxiklant naar het ziekenhuis gebracht en moet met een lege taxi weer naar Oss. De lifter heeft een bordje waar 'Oss' op staat. Doe ik er iemand kwaad mee als ik die jongen meeneem? Nee toch? En wie weet, misschien hoor ik weer een goed verhaal. Het zal in ieder geval anders zijn dan de verhalen van mijn vaste taxiklanten. 

"Je kunt mee tot Oss, maar als ik onderweg een opdracht binnenkrijg dat ik ergens anders heen moet, zet ik je weer langs de weg. Ik mag geen meter voor je omrijden." De jongen vindt het niet erg, hij is al lang blij dat hij mee kan. 

"Ik heet Lars", is het eerste wat hij zegt als hij eenmaal zit. En ja, dat is zijn eigen naam. Ik heb hem verteld over dit blog, hij weet ook dat hij er misschien in komt. En Lars heeft geen reden om anoniem te blijven, dus is hij de eerste persoon in mijn blog die ik gewoon met zijn eigen naam noem. 

Gehoord

Een korte update over de mevrouw die voor haar zieke broer zorgt. Na alle reacties die ik rechtstreeks of via telefoon, mail en facebook op deze blogpost kreeg, wil ik jullie wel van deze laatste ontwikkeling op de hoogte houden. 

Vandaag bracht ik mevrouw weer naar het ziekenhuis, deze keer was ze gezellig en in een vrolijke bui. Toen ik haar vroeg hoe het met haar broer ging, vertelde ze dat hij van de artsen niet meer naar huis mag. "In eerste instantie zou hij wel naar huis moeten. Toen ze hoorden hoe de situatie thuis is, hebben ze gezegd dat ze voorstellen om hem in het ziekenhuis houden totdat er een andere oplossing is. Vandaag gaan ze erover beslissen, maar ik ben al ontzettend blij dat ik eindelijk serieus genomen word. Eindelijk word ik gehoord!

Alle lieve en betrokken reacties over wat ik wel of niet zou moeten doen voor deze mevrouw, laat ik nu voor wat ze zijn. Maar het heeft me in ieder geval goed gedaan om te merken dat er nog genoeg mensen zijn die hun hart op de juiste plaats hebben. 

Ongehoord

Soms hoor ik onderweg verhalen waarvan ik denk 'dat kan niet'. 

Die opmerking kun je op twee manieren uitleggen: 'haha, wat een onzin, maak dat de kat wijs', of 'dit is echt ongehoord, zoiets mag écht niet gebeuren'.

Vorige week maakte ik iets mee dat je op beide manieren uit kunt leggen. Naarmate ik er meer over nadenk, vraag ik me steeds meer af of ik hier te maken heb met iemand die ik zou kunnen plaatsen op de schaal tussen 'van het padje af aan het raken' tot 'querulant' óf dat het iemand is die echt in een vreselijk benarde positie zit en niet de kennis of vaardigheden heeft om daaruit te komen. Ik weet het niet. Naarmate ik er meer over nadenk, schiet de wijzer op mijn beoordelingsschaal steeds meer van links naar rechts en terug. 

Weet je wat? Ik vertel gewoon het verhaal, dan kun je zelf oordelen. Of niet.
En ongeacht de conclusie die je trekt, hoop ik dat er iemand opstaat die deze mevrouw kan helpen. Want of het nu een reëel probleem is of dat het zich voornamelijk in haar hoofd afspeelt, het staat voor mij vast dat ze zich in een benarde positie bevindt.

Bruiloft

De laatste maandag van het jaar en mijn eerste werkdag deze winter dat er sneeuw ligt. Het is sneeuw van zaterdag: al twee keer half gedooid, in sporen gereden en weer in chaotische bulten opgevroren. Mijn auto staat op de parkeerplaats vast tussen twee spekgladde ijsheuveltjes. Voordat drie collega's me daaruit hebben geduwd, loop ik al een kwartier achter op het schema. Een dag die zo begint brengt meestal meer problemen.

Terwijl ik met moeite de taxi op de gladde weg houd, verschijnt een hele rits passagiers in de terminal. Vanuit west, oost en zuid willen drie mensen naar het gemeentehuis, verder wil één passagier vanuit het centrum naar oost en wachten er in noord-west twee passagiers op een taxi naar het ziekenhuis in Nijmegen. Ik zie het maar half, let alleen op de adressen. Om meer te zien moet ik teveel doorscrollen en dat gaat lastig als ik echt twee handen aan het stuur nodig heb. 

Familiebezoek

"Je gaat enkele weken op familiebezoek bij je schoonouders op Aruba en je neemt mee: 

- een pesthumeur

- je vrouw

- chagrijn

- twee loeizware koffers

- gigantische tegenzin

- de rolstoel van je vrouw

- een pesthumeur, of had ik dat al gezegd?

WMO-beleid

Terwijl ik me ooit had voorgenomen om hier alleen maar belevenissen uit de taxi op te schrijven, ontkom ik er niet aan om hier nu alweer het derde politieke praatje op een rij te plaatsen. Geloof me, ik vertel ook veel liever over bijzondere voorvallen, maar de laatste tijd gebeurt er weinig bijzonders en loop ik wel regelmatig tegen algemeenheden met een politiek randje aan. Of eigenlijk lopen veel mensen ertegenaan en observeer ik alleen maar. 

Zorgverzekering - keerzijde

Ik heb dan wel een blogbericht geschreven over zorgverzekeringen, maar het ergste is: ik ben het helemaal niet eens met ons zorgverzekeringssysteem. 
Zoals het tegenwoordig in Nederland is geregeld, kiest iedereen een zorgpolis die zoveel mogelijk op de eigen situatie is toegesneden. Ik, als 56-jarige vrouw, zal me bijvoorbeeld niet verzekeren voor zwangerschap, bevalling, geboortebeperking, fertiliteitsonderzoek enz. Ik ga liever voor een goede bril en fysiotherapie, om maar wat te noemen.

Het gros van de Nederlanders vindt dit inmiddels vanzelfsprekend en roept dat ze zo goedkoper uit zijn. "Want ik zal toch zeker niet meebetalen aan iets waar ik toch nooit gebruik van maak? Dat lossen die andere mensen zelf maar op!" Deze stelling levert twee problemen op.

Zorgverzekering

Het is alweer enkele maanden geleden dat ik op één dag twee passagiers vervoerde die een beenamputatie hadden ondergaan. Maar behalve dat ze allebei hun been zijn verloren door roekeloos weggedrag van iemand die op dat moment niet in staat was om auto te rijden, hebben hun verhalen weinig gemeen. Ik heb nog vaak aan hun ervaringen gedacht, in deze tijd waarin we weer overspoeld worden door reclamepraatjes van zorgverzekeraars, komt hun verhaal wel heel dichtbij. 

Warm

Soms ben ik blij als ik iets op de automatische piloot kan doen. Niet meer bewust nadenken, maar automatisch handelen en intussen mijn geest vrijhouden voor gedachten over heel andere dingen. Of tijdswinst, ook al zo'n voordeel van geautomatiseerde handelingen. Maar net zo automatisch als de handeling zelf, is ook het "aan-uitknopje" van mijn automatische piloot. De handmatige besturing van mijn persoontje neemt het vanzelf over zodra er iets in beeld komt dat afwijkt van de gangbare norm. Gelukkig maar. 
Wat moet dat dan lastig zijn als je zó vastzit in je denken en handelen dat je niet weet hoe je met nieuwe omstandigheden om moet gaan. Aanpassen? Ho maar! Je gaat gewoon door zoals je dat altijd geleerd hebt.