Bruiloft

De laatste maandag van het jaar en mijn eerste werkdag deze winter dat er sneeuw ligt. Het is sneeuw van zaterdag: al twee keer half gedooid, in sporen gereden en weer in chaotische bulten opgevroren. Mijn auto staat op de parkeerplaats vast tussen twee spekgladde ijsheuveltjes. Voordat drie collega's me daaruit hebben geduwd, loop ik al een kwartier achter op het schema. Een dag die zo begint brengt meestal meer problemen.

Terwijl ik met moeite de taxi op de gladde weg houd, verschijnt een hele rits passagiers in de terminal. Vanuit west, oost en zuid willen drie mensen naar het gemeentehuis, verder wil één passagier vanuit het centrum naar oost en wachten er in noord-west twee passagiers op een taxi naar het ziekenhuis in Nijmegen. Ik zie het maar half, let alleen op de adressen. Om meer te zien moet ik teveel doorscrollen en dat gaat lastig als ik echt twee handen aan het stuur nodig heb. 

Familiebezoek

"Je gaat enkele weken op familiebezoek bij je schoonouders op Aruba en je neemt mee: 

- een pesthumeur

- je vrouw

- chagrijn

- twee loeizware koffers

- gigantische tegenzin

- de rolstoel van je vrouw

- een pesthumeur, of had ik dat al gezegd?

WMO-beleid

Terwijl ik me ooit had voorgenomen om hier alleen maar belevenissen uit de taxi op te schrijven, ontkom ik er niet aan om hier nu alweer het derde politieke praatje op een rij te plaatsen. Geloof me, ik vertel ook veel liever over bijzondere voorvallen, maar de laatste tijd gebeurt er weinig bijzonders en loop ik wel regelmatig tegen algemeenheden met een politiek randje aan. Of eigenlijk lopen veel mensen ertegenaan en observeer ik alleen maar. 

Zorgverzekering - keerzijde

Ik heb dan wel een blogbericht geschreven over zorgverzekeringen, maar het ergste is: ik ben het helemaal niet eens met ons zorgverzekeringssysteem. 
Zoals het tegenwoordig in Nederland is geregeld, kiest iedereen een zorgpolis die zoveel mogelijk op de eigen situatie is toegesneden. Ik, als 56-jarige vrouw, zal me bijvoorbeeld niet verzekeren voor zwangerschap, bevalling, geboortebeperking, fertiliteitsonderzoek enz. Ik ga liever voor een goede bril en fysiotherapie, om maar wat te noemen.

Het gros van de Nederlanders vindt dit inmiddels vanzelfsprekend en roept dat ze zo goedkoper uit zijn. "Want ik zal toch zeker niet meebetalen aan iets waar ik toch nooit gebruik van maak? Dat lossen die andere mensen zelf maar op!" Deze stelling levert twee problemen op.

Zorgverzekering

Het is alweer enkele maanden geleden dat ik op één dag twee passagiers vervoerde die een beenamputatie hadden ondergaan. Maar behalve dat ze allebei hun been zijn verloren door roekeloos weggedrag van iemand die op dat moment niet in staat was om auto te rijden, hebben hun verhalen weinig gemeen. Ik heb nog vaak aan hun ervaringen gedacht, in deze tijd waarin we weer overspoeld worden door reclamepraatjes van zorgverzekeraars, komt hun verhaal wel heel dichtbij. 

Warm

Soms ben ik blij als ik iets op de automatische piloot kan doen. Niet meer bewust nadenken, maar automatisch handelen en intussen mijn geest vrijhouden voor gedachten over heel andere dingen. Of tijdswinst, ook al zo'n voordeel van geautomatiseerde handelingen. Maar net zo automatisch als de handeling zelf, is ook het "aan-uitknopje" van mijn automatische piloot. De handmatige besturing van mijn persoontje neemt het vanzelf over zodra er iets in beeld komt dat afwijkt van de gangbare norm. Gelukkig maar. 
Wat moet dat dan lastig zijn als je zó vastzit in je denken en handelen dat je niet weet hoe je met nieuwe omstandigheden om moet gaan. Aanpassen? Ho maar! Je gaat gewoon door zoals je dat altijd geleerd hebt. 

Knoflook

Als mevrouw bij de ouderensoos naar buiten komt zie je het al: ze is niet in haar hum. Ze snauwt iets naar de man die haar wil helpen met haar rollator en de dames waarmee ze zojuist heeft gekaart, loopt ze met een boos gezicht voorbij. Ai, dat wordt gezellig. 

"Vijf cent per kaart en ik ben vanmiddag iets meer dan een gulden kwijtgeraakt", moppert ze als ik haar begroet. De mevrouw die al op de achterbank zit wil haar verbeteren, maar ik trek een grimas: zeg maar niks. 

Op het moment dat ik weg wil rijden, gooit de kaartmevouw haar gemopper over een andere boeg: "Chauffeur, u heeft knoflook gegeten!" Dat is niet zo, maar ik denk alleen "Nou en?" Verder houd ik mijn mond.
"Ik weet het zeker, u heeft knoflook gegeten. Ik ruik vreselijk goed en ik kan dat op mijlen afstand ruiken."

"Nou mevrouw, ik kan het niet zijn. En die dame achterin en u zijn mijn eerste klanten vandaag, het kan dus ook niet een luchtje zijn dat een andere klant heeft achtergelaten."

Speeddate

Het adres waar ik mevrouw mag ophalen blijkt een café te zijn. Ze is niet binnen. "O, komt u die mevrouw halen die een uur geleden door uw collega hier is gebracht? Die zal niet blij zijn. Ze arriveerde al bijna een uur te laat en nu mag ze nog als eerste weg ook. En het is zo gezellig daar binnen. Maar goed, ik haal haar wel even uit de zaal." 

Ik heb geen idee wat er in de zaal te doen is. Luidruchtig is het in ieder geval niet. 
Een oudere man -type dandy met zijden sjaaltje- komt de zaal uit en loopt naar de bar. Hij haalt een zilveren sigarettenkoker tevoorschijn, wipt er een rokertje uit, doet alsof van niets weet en zoekt een aansteker. Lekker puberaal rebels roken waar het niet mag. Spelend met zijn sigaret keurt hij mij van top tot teen, trekt zijn neus op en kijkt vervolgens weer langs me heen. Niet interessant dus. Gelukkig, denk ik.
Terwijl het personeel de man naar buiten werkt, komt er een mevrouw de zaal uitlopen: niet meer zo jong maar zeker niet oud. Met een (ooit) hippe paarse jurk in paisleymotief, een lila designbrilletje, hoge laarzen en donkerblond stekelhaar doet ze haar uiterste best om vooral niet bejaard te zijn. 

Spiegelen

Daar staat ze weer, onder het afdakje bij de apotheek, wachtend op de deeltaxi. Ik werk vandaag niet en ik weet dat ze me zonder uniform niet snel herkent. Toch kijk ik gauw de andere kant op als ik haar passeer, ik heb nu geen tijd voor haar. Ik ben vrij en haar taxi zal zo wel komen. 

Mevrouw heeft -hoe zullen we het noemen- een beetje lastig humeur. Een vriendelijk woord kwam er nooit uit, met afgebeten stem commandeerde ze. De eerste keren dat ik mevrouw meenam hadden we steeds aanvaringen. Was het niet omdat ik de enorme tassen met boodschappen en haar rollator in haar ogen met onvoldoende respect behandelde, dan was het wel omdat ik haar penthouse een appartement noemde: "Uw appartement is toch daar en daar?" "Chauffeur, hoe kómt u daarbij? Ik woon niet in een appartement, ik woon in een pénthouse!" Van collega's hoorde ik vergelijkbare verhalen, de meesten werden al chagrijnig als ze haar naam op hun boordcomputer zagen verschijnen.

Kaal

Dagelijks gaat ze op bezoek bij haar man in het verpleeghuis. Dat zal niet lang meer duren, mevrouw hoopt binnenkort de sleutel te krijgen van een rolstoelvriendelijk appartement. Dan kan haar man weer bij haar komen wonen. 

Het huis van mevrouw is gemakkelijk te vinden, in een bijna kale straat is de royaal beboomde voortuin een oase. Tussen de hoog opgegroeide krulhazelaar en al jaren niet meer gesnoeide forsythia bloeit een enorme fuchsia. Er zitten zelfs bessen in.
Mevrouw kijkt en wijst met mij mee. "Zie je dat? Mooi he?"

Dan stapt ze in de taxi, met een diepe zucht. "Tja, dat groen zal ik nog het hardst missen als we naar een appartement verhuizen. Maar mijn buren zullen vreselijk blij zijn als ik weg ben. Ze weten het nog niet, maar als het zover is, springen ze een gat in de lucht. Want dan kan mijn tuin weg."