Tijd

"Fijne dag verder. Tot ziens mevrouw." Terwijl ik mijn klant afmeld op de boordcomputer komt de volgende opdracht al binnen: om 15:45 een mevrouw ophalen bij de radiotherapie in het Radboudziekenhuis en naar 's-Hertogenbosch brengen. Het is op dit moment 14:03 uur precies en ik ben in 35 minuten bij het Radboud. Tjongejonge, het is echt hollen of stilstaan vandaag. Ik heb wel een boek bij me, maar eerlijk gezegd lees ik dat liever thuis op de bank met een pot thee bij de hand, dan in de auto.  
"Zal ik in Nijmegen gaan duimen draaien of toch maar hier in Oss bij het station kijken of er nog iets is?" tik ik in de boordcomputer. "Doe dat laatste maar", komt er terug. Bij het station komt het boek alsnog tevoorschijn.

Heesch

Je zult toch maar bijvoorbeeld in eh... ik noem maar iets... Heesch wonen. Er zijn plannen om aan de rand van jouw dorp een AZC te bouwen. Je hebt daar natuurlijk vragen over, of twijfels, maar van de andere kant besef je ook wel dat asielzoekers nou eenmaal ergens opgevangen moeten worden. En zoveel nieuwe inwoners -al dan niet tijdelijk- geven Heesch misschien ook weer de mogelijkheid om het voorzieningenniveau in het dorp wat op te krikken. Of misschien kunnen die asielzoekers als vrijwilliger nog aan de slag, of misschien... nou ja, vul maar in. Kortom: je hebt de nodige vragen, maar je begrijpt ook dat sommige dingen nou eenmaal nodig zijn en dat je dan maar het beste allemaal samen naar pragmatische oplossingen kunt zoeken.

Griepprik

"Uw werkgever is verplicht om u vrij te geven als u naar de dokter moet, ik geloof er niks van dat u daar niet iets voor kunt regelen."
Ik kan daar best iets voor regelen, namelijk een vrije dag opnemen. Maar het is te zien dat de doktersassistente dat niet gelooft. Uit haar hele houding spreekt ongeloof en onwil, maar ik heb geen idee hoe ik haar kan overtuigen, in die paar minuten dat ik hier op mijn klant sta te wachten.
Eigenlijk had ik willen bellen toen ik de oproep voor de griepspuit kreeg. Donderdagmiddag, dat is echt zo'n tijd voor mensen die geen geen betaalde baan meer hebben. Taxichauffeurs hebben het dan juist extra druk met halen en brengen van al die mensen die slecht ter been zijn en geprikt moeten worden.
Maar hoe gaat dat: ik vergat te bellen en nu sta ik hier stomtoevallig, alleen maar omdat mijn taxiklant nog niet uit de spreekkamer is gekomen en ik dus even tijd heb om aan de afsprakenbalie te staan.

Welkom

Ze woont aan de rand van de Arnhemse wijk Lombok, haar straatje loopt steil omhoog tot tegen het spoorwegemplacement. Oude arbeidershuisjes uit begin vorige eeuw, deels bewoond door yuppen. Maar aan de tuinstoelen voor de deuren, de gordijntjes en het plastic speelgoed te zien, wonen hier ook nog veel mensen voor wie deze huisjes ooit gebouwd zijn: gewone arbeiders dus. 

Mevrouw is al oud, tegen de tachtig. Normaal halen wij nooit passagiers voor Valys op in Arnhem, maar dit kwam zo uit. Ik heb zojuist twee mensen naar Velp gebracht en dan is het mooi meegenomen om een "vrachtje" mee terug te kunnen nemen. 
Terwijl ik mijn weg zoek om de wijk uit te komen, vertelt mevrouw enthousiast over hoe graag ze daar woont en hoe leuk ze het vindt, die mix van arbeiders en yuppen. 

Overdruk

Het zal begin 2008 geweest zijn, schat ik zo, toen wij met de taxi zes weken lang dagelijks een mevrouw uit de omgeving van Oss naar het ziekenhuis in Hoogeveen (Drenthe) brachten. Daar kreeg ze hyperbare zuurstoftherapie. Twee uur therapie en vice versa 320 kilometer - met alle files erbij was dit voor die mevrouw een dagtaak en voor ons ook zo ongeveer. Onderweg was er dus tijd genoeg om alles  uit te leggen, want ik wilde natuurlijk precies weten wat dit nou weer voor een onbekend nieuw verschijnsel was. 

Airportverdriet

"Neem in Arnhem maar een half uurtje pauze, dat kan precies tussen die laatste uitstapper en die nieuwe klant."
Fijn. Eigenlijk is het nog een beetje vroeg voor pauze, zeker omdat ik anderhalf uur voor de geplande uitstap in Arnhem al een kwartier pauze heb gehad. Maar ach, ik kan het wel gebruiken. Vannacht heb ik heel slecht en heel weinig geslapen en even iets anders doen dan achter het stuur zitten is echt welkom.
Maar ja, dan is het druk op de autoweg - vervolgens wordt er in Arnhem aan de weg gewerkt en weet mijn passagier een korte omweg... via fietspaden en verkeerd-om eenrichtingverkeer, dus dat gaan we niet doen - dan weer stuurt de navigatie me consequent via het afgesloten wegdeel - en oeps... nou is mijn klant wel thuis, maar mijn tijd is ook om. Geen pauze dus. Snel verder naar de volgende klant.

Pannenset

Ze rijdt wel vaker met me mee, deze mevrouw. En bijna altijd komen we tijdens onze gesprekken wel een keer uit bij onze gedeelde passie: koken. Meestal hebben we het eerst over allerlei andere dingen en eindigen we met het uitwisselen van tips of recepten, maar vandaag begint ze er al meteen over nadat ze is ingestapt.

"He he, blij dat ik jou tref. Zo zie ik je enkele keren per week en zo opeens weken niet. En net nu ik iets voor jou heb, kwamen er steeds andere chauffeurs mij ophalen."
Ik ben benieuwd. Terwijl ik haar pasje scan en afreken probeer ik te raden waar het over zal gaan. Over koken natuurlijk, maar wat dan? 

Stemmen

Daar zit ik dan, met acht onbekenden in een taxi. Een gewone taxi nog wel, met maar vier passagiersplaatsen. Acht onbekenden die mij gaan vertellen wat ik moet doen. Terwijl ik de auto start en wegrijd, wacht ik af wat er komen gaat. 

Niks...
Eigenlijk had ik dat ook niet verwacht toen ik zojuist Marieke uitnodigde om het achttal bij mij achter te laten. 

Het begon allemaal een half uur geleden. Dit weekend gaat Marieke weer bij haar vriend logeren. Als ik haar ophaal bij het beschermd wonen is ze vrolijk. "Mooi weer vandaag he? Helemaal niet koud. Vanmiddag ga ik met mijn vriend lekker naar de stad. Kleren kopen, terrasje zitten en dan ergens eten." Marieke's stem klinkt heel traag en monotoon door de medicijnen, als je haar niet kent denk je misschien dat ze helemaal niet vrolijk is. Maar ik heb haar zo vaak in de taxi dat ik de verschillende stemmingen van Marieke ook wel herken zonder op haar stem te letten. 

Gejat

"Mevrouw Unigarant" geeft het beeldscherm als volgende klant aan. Meestal zijn dit mensen die na een ongeval zijn gestrand en naar huis willen, eerder deze week bracht ik nog een "Meneer Interpolis" naar Enschede. Alleen hoeft deze mevrouw Unigarant niet bij een bergingsbedrijf, Spoedeisende Hulp of politiepost opgehaald te worden, maar bij een gewoon woonadres. Het is een woning waar ze druk aan het verbouwen zijn, de hele huisraad staat in de garage. 

Mevrouw Unigarant blijkt een meneer te zijn. Of eigenlijk een jonge knul die nog bij zijn ouders inwoont. Maar wel een knul die een grote passie voor auto's heeft, in zijn geval een Audi A3. 

Nijmegen

"Ja, wacht maar even, mijn man komt er zo aan. Ja, hij kan er elk moment aankomen hoor. Hij was net al onderweg maar hij komt zo. Ja, volgens mij komt hij daar al aan. Ja, daar is ie. Jan, kom je? Schiet dan op man, dan kun je instappen. Stap nou maar in. Ja, stap maar in, dan stap ik ook in. Ja goed zo. Goed zo. Dan stap ik nu ook in."

"Wat vond jij ervan Annie? Wat vond jij van Piet en Nelleke? Vond je dat ze er goed uitzien? Hoe denk jij erover? Wat vond jij ervan? Vond jij dat het goed met hun ging? Vertel eens, wat vond jij ervan? Denk je dat het goed gaat?"

Oscar

"En, viel het allemaal mee met de overlast?"
Gisteren haalde ik mevrouw Chin-a-sen ook op bij zorgcentrum waar haar man woont, toen vertelde ze dat de vrijwilligers die avond een feest kregen aangeboden. "En mijn man ziet daar toch zó tegen op! Hij slaapt al zo slecht en nou is hij bang dat er tot diep in de nacht dreunende stampmuziek zal zijn. Ik heb hem gezegd dat hij zich niet zo aan moet stellen. De meeste vrijwilligers zijn ver boven de vijftig, die gaan houden ook van rustiger muziek en gaan op tijd naar huis."

Mevrouw had het goed ingeschat. "Mijn man heeft wel wat gehoord, maar ach, het was de muziek waar hij zelf ook van houdt, dus hij vond het wel prima. Toen wij vorig jaar december onze zestigjarige bruiloft hier vierden, hadden we ook groot feest. Daar hebben andere mensen misschien ook last van gehad. Hoewel..., veel bewoners kwamen een kijkje nemen. Mijn zoon had namelijk een speciale verrassing geregeld. In plaats van een bandje of een disk-jockey had ie Oscar Harris geboekt."

Doofblind

Het lijkt een eenvoudige opdracht: een kindje in een rolstoel ophalen bij de gespecialiseerde kinderopvang en naar huis brengen. Maar als ik door allerlei omstandigheden pas een half uur te laat voor de deur kan staan, blijkt het toch wat ingewikkelder. De groepsleiding en de ouders zijn door de centrale al op de hoogte gebracht van de vertraging, maar het kindje begrijpt er niks van. Twee jaar oud, doof en blind, dan is het ook heel moeilijk onverwachte veranderingen in om de wereld om je heen te begrijpen.

Hoe stel je zo'n kindje gerust? Hoe communiceer je daarmee? Ik heb geen idee. Totdat ik zie wat de leidster doet. Ze pakt de handjes van het kind en vouwt daar een dakje van. Daarna legt ze eerst de vingers van het kind tegen het wangetje, vervolgens nog één vinger tegen de kin van het kindje.

Verstand

"Anneke, ik loop dadelijk even mee naar binnen bij de dagbesteding."
  "Oh, waarom?"
"Mijn jongste zoon zoekt werk en hij wil eens kijken hoe het bij jullie is. Ik wil vragen of hij zomaar een keer op bezoek kan komen om eens rond te kijken."
  "Heeft jouw zoon verstand?"
"Waarom?"
  "Je kunt bij ons alleen maar komen werken als je verstand hebt."
"Zo, dus jij hebt ook verstand?"
  "Jaha, heel erg."
"Nou, da's mooi. Maar mijn zoon wil daar als begeleiding komen werken. Heeft hij dan ook verstand nodig?"
  "Nee, dan hoeft 't niet. Begeleiding heeft geen verstand."

Belastingkantoor

Sinds pakweg anderhalve week vind ik het steeds vervelender worden om met passagiers in de taxi door de Raadhuislaan of de Lievekamplaan te rijden. Want dáár, op de hoek tegenover het politiebureau, staat het voormalige belastingkantoor. In april trokken de de ambtenaren eruit, binnenkort trekken de vluchtelingen erin. Driehonderd Syrische mannen komen er, begin vorige week besloot de gemeente Oss om hen op te vangen. 

Terecht, héél terecht! Ik ben trots op een gemeentebestuur dat als een van de eersten in Nederland dit besluit durfde te nemen. Maar als ik afga op de reacties in de taxi, zou ik haast denken dat ik -naast de beleidsmakers op het gemeentehuis- de enige inwoner van Oss ben die er zo over denkt. 

Pantalon

Sinds hij erg oud en een beetje dementerend is, heeft meneer Engelbert het misschien nog wel drukker dan toen hij net met pensioen ging. "Weet u chauffeur, vanmorgen moest ik eerst wachten op de thuiszorg. Toen ik eenmaal gewassen en aangekleed was moest ik met het busje mee naar de dagopvang, zodat mijn vrouw even de handen vrij heeft, begrijpt u? Vervolgens heb ik gepuzzeld en gewandeld en gekaart en geluncht en nu bent u er weer om me met de taxi naar de tekenles te brengen. Niet dat ik daar veel van terechtbreng, van dat tekenen, maar het is daar zo gezellig. En die kunstenares die ons les geeft, weet toch nog veel meer uit me te halen dan dat ik voor mogelijk hield."
Zo keuvelt meneer Engelbert maar verder. 

Bevroren

Vandaag kwam ik haar weer tegen, op haar scootmobiel. Sinds we 2,5 jaar geleden op een wel heel bijzondere manier kennis hebben gemaakt, groet ze me altijd heel uitbundig. Ik heb haar verhaal destijds wel in kleine kring verteld en ik heb het toen ook opgeschreven, maar er waren redenen om het hier niet te publiceren. Vandaag besluit ik dat het eigenlijk wel kan, er is geen reden meer om het verhaal voor me te houden. En de mevrouw waar het om gaat vindt het allemaal prima. Ze is veel te blij dat ze er nog is.

Februari 2013. Het is koud, zó'n intens koude februari hebben we volgens mij al vijftig jaar niet meer gehad. Vandaag kwam de thermometer niet boven de min 10. Twee paar sokken, een thermolegging onder mijn uniformbroek, een dikgevoerde winterjas over mijn uniform en een sjaal zijn zelfs in een verwarmde auto geen overbodige luxe. Met dit weer wagen zich maar weinig mensen buiten, gelukkig maar. Er staan zo weinig taxiritten gepland, dat ik lekker op tijd naar huis kan. Met nog een extra sjaal, muts en wanten stap ik tegen een uur of zeven 's avonds op de fiets. Gauw naar huis, verwarming hoog, warme douche en een hapje eten, dat is alles waar ik me nog op focus. De temperatuur is inmiddels al gezakt tot min 16, de gemeen koude oostenwind blaast me gelukkig de goede kant op. Hard doorfietsen, daar word je warm van. Over tien minuten ben ik thuis. 

Free Record

Taxiklant: "En nou hoorde ik dat de winkel van Rekoor ook al failliet is." 
Ik: " Rekoor? Zegt me niks."
Klant: "Free Rekoor, ken je die niet?"
Ik: " Nee, nooit van gehoord."
Klant: "Dat meen je niet! Die grote platenzaak op de Heuvel..."
Ik: " Oh, de 'Frie Rekkord' shop? (schrijf het even zo om de uitspraak duidelijk te maken.)
Klant: "Nee, die niet. Ik bedoel de winkel van Free Rekoor. Ik ken die goeie man niet, het was volgens mij ook geen Ossenaar, maar het schijnt dat die Free al jaren die winkel had. Dat moet hem dan toch pijn doen, zo'n faillisement."

mei 2013

Naschrift:
Oeps, sorry. Dit blogje heb ik in januari 2014 gepubliceerd, maar op zoek naar iets anders kwam in het toevallig tegen. Er stonden twee typefoutjes in, die heb ik maar meteen verbeterd. En wat doet blogger? Die zet een gecorrigeerd bericht weer helemaal bovenaan. 

Hospitality (5)

Hospitality, ofwel hoe gastvrij is een ziekenhuis? .
Veel wachtkamers zijn niet alleen voor patiënten, maar ook voor hun begeleiders en voor bijvoorbeeld de wachtende taxichauffeurs. Ga je daar graag naar binnen, of wacht je liever buiten, in de auto? Dat is per wachtkamer verschillend. 

Radiotherapie, Radboud UMC Nijmegen

Hospitality (4)

Hospitality, ofwel hoe gastvrij is een ziekenhuis? .
Veel wachtkamers zijn niet alleen voor patiënten, maar ook voor hun begeleiders en voor bijvoorbeeld de wachtende taxichauffeurs. Ga je daar graag naar binnen, of wacht je liever buiten, in de auto? Dat is per wachtkamer verschillend. 

Dialyse en Hemaferese, Radboud UMC Nijmegen.

Doof

Hans zal een jaar of twintig zijn. Hij zit in een rolstoel en hij woont samen met meer dove en slechthorende jongeren in een woonvoorziening. Of Hans echt niks hoort, weet ik niet. Als ik zijn aandacht wil moet ik hem aanraken, anders ontgaat het hem. Toch heeft hij een cochleair implantaat, ik vermoed dus dat hij nog wel iets van geluid waarneemt. Omdat de communicatie vrij moeilijk gaat, tolkt een medewerkster van de zorginstelling terwijl ik de stoel in de taxi rijd. Ze gaat niet mee naar de revalidatie, ik moet het verder zelf zien te redden met Hans. Ach, ik probeer al zo lang om gebarentaal te leren. Ik heb het laatste jaar zo'n 400 woorden voorbij zien komen en ook nagedaan. Maar als er niemand is om mee te oefenen, heeft dat allemaal weinig zin. En dus sta ik hier wat onhandig te stuntelen met mijn handen. 

Onderweg naar de revalidatie komen we in een file terecht. "STOP!" roept Hans ineens. "FILE!" "ONGELUK!" De woorden rollen eruit met een volume alsof hij een stadion toe moet spreken, maar ze zijn wel goed gearticuleerd en verstaanbaar. Ze klinken heel anders dan de woorden die ik van andere dove mensen hoor. Ik sta er verder niet bij stil en lever Hans vijf minuten te laat af bij zijn therapeut. "Ja, sorry, file..." Het is goed.